Mijn account (topmenu)

Mijn verhaal


Mijn verhaal
“Wie ik vanbinnen ben in lijn te brengen met wat ik doe en laat zien.”

Net als vele anderen genoot ik volop van het moderne leven. Ik was net 30. Mijn droombaan – marketing manager – had ik in de pocket. Ik woonde samen met de man van wie ik hield. Mijn agenda zat vol met werk, sport en sociale activiteiten. En ik bezat een collectie kleding en schoenen om jaloers op te worden. Ik voelde me een vrouw van de wereld. On top misschien wel.

Eeuwig ontevreden

Toch stond ik vaak op met een zenuwachtig gevoel. Vaak had ik het idee dat ik iets miste. Dat ik misschien nog niet genoeg kleding had. Dat mijn huis nog niet groot en mooi genoeg was. Dat mijn baan toch niet mijn droombaan was. Dat ik misschien wel niet zoveel vrienden had als ik dacht. Dat ik misschien toch nog niet slank genoeg was. Dat bruin haar me misschien beter stond. Dat ik nu echt een verre reis moest maken. Er was altijd een verlangen. Naar meer. En telkens als het verlangen vervuld werd, dook er een nieuwe op. Onverzadigbaar. Eeuwig ontevreden.

Gedwongen afscheid

In 2011 werd ik moeder en toen ik mijn zoontje in mijn handen had, wist ik dat ik niets meer nodig had. Dat alles wat ik ooit nog zou verlangen, verbleekte bij mijn liefde voor hem. Door zwangerschapscomplicaties kon ik niet moeiteloos terugkeren in mijn oude leventje. En het was een kwestie van tijd voordat ik er gedwongen afscheid van nam. Ik gaf niet zomaar op. Ik ging de strijd aan. Ik streed voor de combinatie van werk en moederschap. Ik streed voor een bestaan als ondernemer. Ik streed vooral tegen het leven. Ik voelde alleen nog maar weerstand. Waarom ging niets meer vanzelf?

Evolutie

Er was geen plotseling inzicht waardoor ik besloot mijn verzet te staken. Het ging geleidelijk aan. Een evolutie. Ik gaf me beetje bij beetje over. Ik vertrouwde erop dat het leven mij de weg zou wijzen. Ik vertrouwde erop dat ik geen controle meer nodig had. Dat het leven zich niet liet beheersen.

Opruimen

Toen ging ik mijn rotzooi opruimen. Van buiten en van binnen. Ik ging door mijn kledingkast, de keukenkastjes, bureaulades en de speelgoedbakken van de kinderen. Niets bleef gespaard. En ik nam afscheid van overtuigingen die ik heel lang met me mee had gedragen. Zo besloot ik een boek te schrijven. En koos ik voor een eenvoudiger leven. Met minder spullen, maar meer plezier. Dat was niet altijd makkelijk. Lang zag ik mezelf als de perfecte carrièremoeder. En het duurde even voordat ik bereid was dat beeld los te laten.

Creativiteit

Als kind was creativiteit als vanzelfsprekend. Tekenen en schrijven deed ik het liefste elke dag. En als mijn moeder kleren aan het maken was voor ons, deed ik mee om een jurk voor mijn pop te maken. Dat had ik gemist. Het creëren om het creëren zelf. Omdat het zo leuk is om te doen. Het is spontaan, ongedwongen en licht. Net zoals een deel van mezelf dat er lang niet mocht zijn. Ik deed niet meer alles met mijn hoofd, dus dat zat niet zo vol. Er kwam creativiteit en inspiratie los. En zo schreef ik in een halfjaar de eerste versie van mijn boek in drie ochtenden per week.

Niet meer verschuilen

Toen kwam het moment dat ik mezelf niet meer wilde verstoppen. Dat ik mijn overtuiging ‘niemand wil iets horen van Gwyneth Leermakers’ voorgoed aan de kant zette. Als ik mijn persoonlijke verhaal durf op te schrijven in een boek, ben ik ook in staat mezelf te laten zien aan de buitenwereld. Niet de Gwyneth met het masker van perfectie op, maar de enige, echte versie.

Jezelf durven zijn

Ik kan niet meer terug. Ik sta mezelf niet langer toe om het brave meisje te zijn dat keurig de regels van anderen volgt. Haar woorden inslikt, als ze eigenlijk iets wil zeggen. Lacht, terwijl ze vanbinnen huilt. Schreeuwt als ze thuis is, omdat de binnengehouden frustratie een uitweg zoekt. Het zal mijn levenswerk zijn om wie ik vanbinnen ben in lijn te brengen met wat ik doe en laat zien. Volgens mij noemen ze dat authenticiteit. Doe jij mee?

btt