Labyrint
Voor wie wil floreren – maar niet ten koste van wat er écht toe doet. Over mentaal welzijn, keuzes die kloppen en de kracht van betekenisvol leven en werken.
24 december – Kerstavond
Het is zover. We hebben samen afgeteld naar dit moment. En ik heb genoten van de voorpret, misschien nog wel het meest van alles. De kleine voorbereidingen: de kerstboom optuigen met alles wat we hebben, koekjes bakken (die nooit helemaal lukken), boodschappen doen in verlichte straten.
Het allerbelangrijkste is misschien wel dit: the days are long, but the years are short (Gretchen Rubin). Weer een jaar voorbij met momenten die niet meer terugkomen. Een bitterzoet gevoel dat verdriet en geluk tegelijk laat bestaan, met een traan in mijn oog en een glimlach om mijn mond.
Ik wens je een fijne, liefdevolle avond.
23 december – Nu, over één jaar…
Sluit je ogen en stel je voor dat het een jaar later is. Hoe ziet jouw dag eruit? Waar ben je, hoe voel je je? Misschien vind je het leuk om dit op te schrijven zodat je het volgend jaar terug kunt lezen.
22 december – Comfort
Zolang als ik me kan herinneren, kleed ik me om zodra ik thuis ben en het huis niet meer uit hoef. Na een bad trek ik een joggingbroek aan, een warme trui en mijn wollen pantoffels.
Het wisselen van de kleding brengt me tot rust. Alsof ik letterlijk de dag van me af laat glijden.
Heb jij dit ook?
21 december – Midwinter
Vandaag is het midwinter, de langste nacht van het jaar. Vanaf morgen keert het licht langzaam terug, al is het nog niet direct zichtbaar. Ik hou van dit moment in het jaar — de belofte van de lente die nog verscholen ligt.
Denk aan een periode in je leven die voelde als winter: stil, donker, misschien zwaar. Wat bracht je toen richting het licht? En als je nu vooruitkijkt, wat wil je voeden in het nieuwe jaar?
20 december – cadeau voor jezelf
Deze dagen draait veel om cadeaus kopen voor anderen. Trek jezelf even terug en bedenk waar jij blij van wordt. Wat brengt jou plezier? Welke droom heb jij nog?
Als je jezelf iets zou geven, puur voor jouw plezier. Wat zou dat zijn?
19 december – Rituelen delen
Rituelen geven betekenis aan de dagen. On deze tijd van het jaar doen we veel samen: de kerstboom optuigen, koken, cadeautjes uitpakken. Het zijn momenten die de gewone tijd even stilzetten.
Een ritueel hoeft niet plechtig te zijn; het kan ook simpelweg samen thee drinken of de dag afsluiten door de kaarsen aan te steken. Het gaat om aandacht.
Denk aan een ritueel dat je graag deelt met anderen. Wat maakt het waardevol?
Echt of nep?
Natuurlijk heb ik een echte kerstboom in huis staan. Dat kan ook niet anders als vrouw van een kerstbomenkweker.
Maar eerlijk is eerlijk: ook als dat niet zo was geweest, had ik er een gehad.
Een echte kerstboom is voor mij traditie en nostalgie. Ik zie mezelf als kind op een veldje, op zoek naar de boom. Grappig detail: mijn schoonvader verkocht daar toen kerstbomen en mijn huidige man liep daar waarschijnlijk ook rond.
Steeds vaker hoor je dat een echte kerstboom niet duurzaam zou zijn. Je kapt toch een boom. Maar een kerstboom wordt gekweekt. En een plastic boom die in China wordt geproduceerd, voelt voor mij ook niet bepaald duurzaam.
Die discussie wil ik hier niet voeren.
Ik wil het hebben over vergankelijkheid.
Wat is er mooi aan een perfecte plastic boom? Een die geen naald laat vallen en er elk jaar hetzelfde uitziet, op de ballen na.
Juist het uitzoeken van de boom. De imperfecties. Dat hij elk jaar anders is. Dat hij na een paar weken minder fris staat. Dat de naaldjes langzaam gaan hangen.
Dat je getuige bent van dat proces, midden in de donkerste dagen van het jaar.
Dagen waarin we denken aan dierbaren die er niet meer zijn. Aan kerstmissen die zij nog wel met ons vierden. Aan onze kindertijd, met een mengeling van heimwee en geluk.
We horen dezelfde kerstnummers als toen. We voelen hoe snel de tijd gaat. We beseffen dat er weer een jaar voorbij is. En we zijn dankbaar voor de mensen die nu bij ons zijn.
En zoals de tijd verstrijkt, moet ook de boom uiteindelijk de huiskamer verlaten. Om ruimte te maken voor iets nieuws.
De boom wordt niet afgedankt. Hij groeide op ons land, werd verzorgd door ons, in vorm gehouden door onze handen. Op het hoogtepunt van zijn leven staat hij te stralen in de woonkamer, omringd door warmte en liefde.
Het leven is niet eeuwig. Het leven is vergankelijk.
En misschien herinnert de kerstboom ons daar elk jaar weer aan: dat niets voor altijd duurt en dat we mogen genieten van de tijd die we samen hebben.
Na de feestdagen mag de boom naar buiten. Hij wordt tot compost gemaakt en weer verspreid over het land, zodat hij voeding wordt voor nieuw gewas.
Zo is de cirkel rond.
18 december – Bruistabletten
Gelukkig zijn er ook mensen die je laten lachen, die iets in je aanwakkeren. Ze bruisen, en geven je energie. Vaak zijn dat mensen die iets weerspiegelen wat in jouzelf leeft, misschien nog verborgen, maar klaar om tevoorschijn te komen.
Ik heb er een paar in mijn leven: mensen die met hun energie, humor of open blik iets losmaken. Als ik bij hen vandaan kom, voel ik me lichter. Alsof er iets in mij herinnert: zo mag het ook.
Denk aan iemand bij wie jij je levend voelt. Wat bewonder je in die persoon? En wat zegt dat over jou? Misschien herken je in hen een deel van jezelf dat vaker gezien wil worden.
17 december – Zuigtabletten
Soms ontmoet je mensen die iets in je losmaken. Ze zeggen of doen iets waardoor je uit balans raakt. Vroeger werd ik daar vooral boos of moe van. Maar inmiddels weet ik: zulke mensen kunnen twee dingen doen ze spiegelen iets of ze zuigen energie.
De kunst is om het verschil te leren voelen.
Soms houdt iemand je een spiegel voor: wat je bij de ander ergert, zegt iets over jezelf.
En soms voel je gewoon dat je leegloopt, dan is het tijd om afstand te nemen.
Denk aan iemand die je de laatste tijd heeft geraakt, op een lastige manier.
Voel je dat ze iets spiegelen of dat ze vooral energie kosten?
Wat vertelt dat je over wat je nodig hebt: begrip of begrenzing?
16 december – Loslaten
Het einde van het jaar komt in zicht. Ik merk dat ik vanzelf terugdenk aan alles wat voorbij is. Wat wil ik meenemen, wat mag achterblijven?
Loslaten klinkt vaak als iets groots, maar het begint klein. Een gedachte die je niet meer voedt. Een stemmetje dat zegt dat je beter of anders moet zijn dan je bent. Als je die zachter zet, komt er ruimte.
Sluit even je ogen en denk aan iets wat je niet langer wilt vasthouden. Adem diep in, en bij het uitademen stel je voor dat het loskomt. Wat voel je dan?
Nieuwsbrief Labyrint
Benieuwd hoe mijn nieuwsbrief Labyrint eruitziet? Lees de laatste hier.